Ar's Blog

วันที่ 2 กันยายน ปีนี้ เป็นวันครบรอบ 65 ปี แห่งการประกาศเอกราชของเวียดนาม นับจากวันที่ญี่ปุ่นพ่ายแพ้ในสงครามมหาเอเชียบูรพา และโฮจิมินห์ฉวยโอกาสแยกเวียดนามเป็นอิสระจากอินโดจีนของฝรั่งเศส แต่เอกราชของเวียดนามก็ไม่ได้มาด้วยความราบรื่น เพราะหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ฝรั่งเศสได้หวนกลับมายึดครองเวียดนามใหม่
จนเกิดสงครามที่กินเวลา 9 ปี และจบลงด้วยการยอมแพ้อย่างไม่มีเงื่อนไขของฝรั่งเศส หลังศึกเดียนเบียนฟู ซึ่งทำให้โลกได้รู้จักชื่อของ นายพลหว่อ เหวียน ยาป หรือที่คนไทยเรียกว่า โว เหงียน เกี๊ยบ และความทรหดของทหารเวียดนามที่ด้อยกว่าทหารฝรั่งเศสในทุกๆ ด้าน แต่มีเพียงอย่างเดียวที่ฝรั่งเศสสู้ไม่ได้ก็คือหัวใจที่ไม่มีคำว่าแพ้

 และแม้ฝรั่งเศสจะยอมถอนตัวออกไปแล้ว แต่เวียดนามก็ยังเผชิญกับการถูกแบ่งประเทศออกเป็นสองส่วน และต้องทำสงครามปลดปล่อยประเทศจากสหรัฐอีกเป็นเวลาร่วม 20 ปี จนถึง ค.ศ.1975 เวียดนามเหนือและใต้จึงรวมกันเป็นประเทศเดียวได้สำเร็จ แต่โฮจิมินห์ซึ่งใช้เวลาตลอดชีวิตในการต่อสู้เพื่อความเป็นเอกราชและเอกภาพของชาติ ก็จากโลกนี้ไปก่อนที่จะมีโอกาสได้เห็นวันที่เขารอคอย ซึ่งในบรรดานักปฏิวัติรุ่นนั้นก็เหลือเพียงนายพลหว่อ เหวียน ยาป ที่เพิ่งฉลองอายุ 100 ปี ไปเมื่อปลายเดือนสิงหาคมปีนี้ เพียงคนเดียว ที่มีชีวิตอยู่ดูความเป็นไปของเวียดนามตลอดระยะเวลา 65 ปีที่ผ่านมา

 นับตั้งแต่ปี 1945-1975 เวียดนามผ่านการเปลี่ยนแปลงมาโดยลำดับ จากการทุ่มเทชีวิต และเลือดเนื้อเพื่อการรวมชาติ ทำให้เวียดนามต้องเผชิญกับแรงกดดันทั้งด้วยกำลังทหาร และเศรษฐกิจ ตลอดจนการถูกโดดเดี่ยวประเทศจากมหาอำนาจหลายชาติ กว่าจะสามารถยืนอยู่ในประชาคมโลกได้อย่างเต็มภาคภูมิ

 ภายหลังสงครามกู้เอกราชสิ้นสุดลง เวียดนามได้หันมาทำสงครามครั้งใหม่กับเศรษฐกิจที่ทรุดโทรม แม้ว่าในระยะแรกผู้นำในพรรคและรัฐบาลที่กรำศึกในสนามรบมานานอาจจะสับสนกับสภาวการณ์ของโลกในยุคปัจจุบันและการกำหนดทิศทางของประเทศหลังสงครามเย็น แต่เมื่อรัฐประกาศใช้นโยบายปฏิรูปเศรษฐกิจ หรือ “โดยเหม่ย” (Doi Moi) ในปี 1986 ก็ทำให้เศรษฐกิจเวียดนามรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว

 จาก 65 ปีที่แล้วจนถึงวันนี้ เวียดนามได้ก้าวสู่ความปึกแผ่น และเป็นประเทศที่มีศักยภาพทางด้านเศรษฐกิจประเทศหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และกำลังเร่งพัฒนาประเทศในทุกๆ ด้าน แต่ยังคงรักษาการบริหารปกครองในลักษณะสังคมนิยมตามแนวทางของโฮจิมินห์ไว้อย่างเหนียวแน่น จึงทำให้เกิดรูปแบบของทุนนิยมแบบสังคมนิยม ซึ่งเป็นการนำจุดแข็งของการเมืองการปกครองที่สังคมนิยมมีอยู่ มาผนวกกับความเข้มแข็งและหลากหลายทางเศรษฐกิจอันเป็นคุณลักษณะที่โดดเด่นของเสรีนิยมทางการค้าแบบทุนนิยม

 และ 65 ปีของเวียดนาม น่าจะเป็นบทเรียนและแบบอย่างให้คนไทยได้ศึกษาถึงความรักชาติ การเสียสละเพื่อชาติ และการสร้างชาติ ได้เป็นอย่างดี

ที่มา คมชัดลึก

วันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องพักเพื่อนร่วมห้องของฉันได้เข้ามาบอกว่า "มีชาวบ้านมาหาเธอ...อยู่ข้างนอกแน่ะ" ทำไมชาวบ้านถึงมาหาฉันล่ะ???

          ฉันเดินออกไปแล้วมองเห็นน้องชายของฉันยืนอยู่ ตัวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นปูนและทรายจากงานก่อสร้าง...ฉันถามเขาว่า "ทำไมไม่บอกเพื่อนพี่ไปว่าเป็นน้องชายพี่ล่ะ" น้องชายของฉันตอบยิ้มๆ ว่า "ก็ดูผมสิ สกปรกมอมแมมออกอย่างนี้...ขืนบอกว่า เป็นน้องพี่ เพื่อนๆ ก็ได้หัวเราะเยาะพี่กันพอดี" ฉันค่อยๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปปัดฝุ่นให้น้องและพยายามพูดด้วยเสียงเครือๆในลำคอ"พี่ไม่สนใจว่าใครจะพูดยังไง เธอเป็นน้องของพี่ ไม่ว่าเธอจะดูเป็นอย่างไรก็ตาม"

 จากนั้นน้องของฉันได้ล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกงเป็นกิ๊บหนีบผมรูปผีเสื้อ เขาติดกิ๊บให้ฉัน แล้วพูดว่า "ผมเห็นสาวๆ ในเมืองเค้าติดกัน ผมเลยอยากให้พี่ติดบ้าง" ฉันหมดเรี่ยวแรงลงในทันใด ดึงน้องชายเข้ามาสวมกอดและร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นเวลานาน... ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 20 ปี ส่วนฉันอายุ 23 ปี

 วันที่ฉันพาแฟนหนุ่มของฉันมาที่บ้านเป็นครั้งแรก ฉันสังเกตเห็นว่าหน้าต่างบ้านที่เคยแตกไป ได้ถูกซ่อมเรียบร้อยแล้ว เมื่อเข้าไปในบ้านก็เห็นว่าบ้านสะอาดขึ้นมาก หลังจากที่แฟนของฉันกลับไป ฉันพูดกับแม่ว่า "แม่ไม่ต้องเสียเงินเพื่อทำความสะอาดบ้านกับซ่อมกระจกเพียงเพราะหนูจะพาแฟนมาที่บ้านหรอกนะคะ"

 แม่ยิ้มแล้วพูดว่า  "แม่ไม่ได้จ้างหรอก...น้องชายลูกต่างหาก วันนี้เค้าขอเลิกงานเร็วเพื่อกลับมาทำความสะอาดบ้าน ลูกยังไม่เห็นมือน้องหรอกเหรอ น้องโดนกระจกบาดตอนกำลังเปลี่ยนกระจกบานใหม่น่ะ"

 ฉันรีบเข้าไปหาน้องที่ห้องนอนของเขา ฉันรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับร้อยเล่มทิ่มลงกลางใจเมื่อได้เห็นบาดแผลบนมือ ฉันจับมือน้องเอาไว้อย่างเบามือที่สุด "เจ็บมากไหม" ฉันถาม"ไม่เจ็บสักหน่อย พี่ก็รู้นี่ผมทำงานก่อสร้างนะ วันๆ มีหินตกมาใส่เท้าผมเต็มไปหมด แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมคิดเลิกทำงานหรอกนะ และ..." น้องชายของฉันยังพูดไม่จบประโยค แต่ก็ต้องหยุดพูดเพราะฉันหันหน้าหนีเขา น้ำตาไหลอาบหน้าของฉันอีกครั้ง "เพราะพี่เป็นพี่สาวของผมนี่ครับ" ตอนนั้นน้องของฉันอายุ 23 ปี ส่วนฉันอายุ 26 ปี...

 หลังจากนั้นฉันก็ได้แต่งงานและย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง หลายครั้งที่สามีของฉันชักชวนให้พ่อแม่ของฉันย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองด้วยกัน...แต่ท่านทั้งสองก็ปฏิเสธ ท่านบอกว่า ท่านเคยย้ายออกจากหมู่บ้านครั้งหนึ่งแต่เมื่อออกไปแล้วท่านไม่รู้จะทำอะไรดีจึงได้ย้ายกลับเข้ามาใช้ชีวิตในหมู่บ้านตามเดิม น้องชายของฉันก็ไม่เห็นด้วยกับการที่จะให้เขาและพ่อแม่ย้ายออกไป...เขาบอกกับฉันว่า "พี่คอยอยู่ดูแลพ่อและแม่ของสามีพี่ทางนั้นเถอะ ผมจะดูแลพ่อและแม่ทางนี้เอง"

 สามีฉันได้ขึ้นเป็นประธานของบริษัทของครอบครัว เราทั้งคู่อยากให้น้องชายของฉันเข้ามารับตำแหน่งผู้จัดการบริษัท...แต่น้องชายของฉันก็ไม่รับตำแหน่งนี้ เขาขอเข้าทำงานในตำแหน่งพนักงานธรรมดา

 วันหนึ่ง น้องชายของฉันต้องปีนบันไดขึ้นไปซ่อมสายเคเบิลและตกลงมาเพราะโดนไฟดูดเขาถูกรีบหามส่งโรงพยาบาล ฉันและสามีรีบไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล น้องชายของฉันขาหักต้องเข้าเฝือกที่ขา...ฉันโกรธมาก จึงตวาดน้องไปว่า  “ทำไมถึงไม่ยอมรับตำแหน่งผู้จัดการ หา!!! ถ้าเป็นผู้จัดการก็จะได้ไม่ต้องมาทำงานเสี่ยงๆ อย่างนี้ ดูตัวเองซิ...เจ็บเจียนตายอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่ยอมฟังพี่บ้าง"...”

 น้องชายจะให้คำตอบว่าอย่างไร คงต้องอดใจรออ่านตอนจบในฉบับหน้าครับ แต่รับรองได้ว่าซึ้งมากๆ ครับ

ที่มา คมชัดลึก